W tym tygodniu właściwie same teksty o twórczości w modelu Web 2.0, czyli rozpowszechnianej za pomocą internetu. Nb. to podobno jedenasta muza miałaby się nim zajmować. Widać jakaś taka słaba, biedaczka. Poza fotografią, która zresztą nie ma żadnej przypisanej muzy. Wszystkie te Flickry, PhotoBuckety i Picasy rzeczywiście żyją twórczością amatorów. W dzisiejszych czasach wystarczy kupić nieco lepszy cyfrowy aparat fotograficzny z dobrą automatyką i już można spokojnie konkurować z profesjonalistami. Ba, wykosić ich z rynku, o czym kiedyś już tu pisałem.

Niestety, nawet posiadanie dobrej kamery filmowej, jak Scarlet opisana tu kilka dni temu, syntezatora MIDI albo dobrego słownika i tezaurusa (są dostępne w sieci za darmo), wcale nie gwarantuje tworzenia produktów o jakości porównywalnej z twórczością zawodowców. Podobnie jak kupienie dobrych dłut do kucia w kamieniu (polecam firmę Tiranti) albo pędzli i farb w lokalnym sklepie dla artystów nie zrobi z nas Twórców. A wszystko dlatego, że prawdziwa twórczość wymaga posiadania rzemiosła, czyli terminowania. Jest jeszcze jeden powód: obrazy i rzeźby nie dają postawić się w internecie. To oznacza także, że nie można ich stamtąd ukraść. Natomiast w przypadku filmów, muzyki i tekstów trzeba umieć nadawać im rytm. Tego, jak na razie, nie potrafi żaden program. Dlatego m.in. prawie nikt nie kradnie Avid Media Composer lub Apple Logic Pro - cóż z tego, że będzie miało się program do montażu, kiedy jeszcze trzeba umieć go obsłużyć. A także mieć duszę twórcy, czyli czuć rytm.

Ciekawy jestem, ilu spośród pyszczących w komentarzach do tego blogu spróbowało choć raz napisać coś, co dałoby się czytać bez korekty, skomponowało i nagrało piosenkę, którą możnaby słuchać z odtwarzacza MP3, albo nakręciło filmik, który ktoś chciał oglądać poza domowymi pieleszami autora?